Το Μέλλον μας είναι τα παιδιά μας


Το Μέλλον μας είναι τα παιδιά μας Εγώ και η, εκ των πραγμάτων, εν διαστάσει σύζυγός μου, από την αρχή του έρωτα μας, αλλά και κατόπιν ως σύζυγοι, θέσαμε τις προσδοκώμενες προοπτικές για την κοινή μας ζωή. Θέλαμε, και οι δύο, οικογένεια και παιδιά. Με τη διπλή μου ιδιότητα α) γονιμοποιώντας τα παιδιά και β) ως φου του μου θα ήμουν και μάνα και πατέρας γι' αυτά τα παιδιά, ή αλλιώς η γονέας, ή αλλιώς η ματέρας, ή αλλιώς τα παιδιά μας θα με φώναζαν μαμπά ή μπαμά ή μπάνα(να;) (εξ ονόματος της συζύγου μου δεν θα ήθελα να μιλήσω, γιατί δεν γνωρίζω ούτε έχει συζητηθεί πώς θα ήθελε να τη φωνάζουν τα παιδιά μας).

Μετά, συνήθως από κοινού, σκεφτήκαμε και τις υπόλοιπες γονείς των παιδιών μας. Όλες θα ήταν μπανάδες και μαμπάδες. Θα ήταν στα σίγουρα ο Ψηλούλης, (λέγαμε και το Λευτέρη αλλά τώρα πια μάλλον αδύνατο γιατί αυτός έχει ξεκαθαρίσει ότι θέλει τα παιδιά - σκυλιά που θα έχει να τον φωνάζουν απλώς μπαμπά) η Άννα (με σιγουριά πιστεύω ότι η σύζυγός μου θα συμφωνεί), ο Έκτορας και ίσως και άλλες. Για γιαγιάδες, οι πρώτες μας επιλογές ήταν ο Πλάτων (που έχει ήδη ερωτηθεί και βρίσκει το ρόλο της γιαγιάς ιδιαίτερα τιμητικό), η Νανά, η Μαρία η Νούσσα, ενώ θείες θα ήταν η Σοφία και η Βάσω, η Ερμίνα, η Νάγια, ο Ηλίας και για να ψιλοτελειώνω θα υπήρχε μύ(α) θ(εί)ος, πάντα απούσα από τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, που ίσως να μην μας θυμάται κιόλας, γιατί την έχουμε συναντήσει λίγες φορές και πάντα ήταν πολύς κόσμος μπροστά, που όμως όλη η οικογένειά μας την αγαπάει και ας έχει φυράνει τώρα στα γεράματα, αλλά τα 'λεγε πολύ ωραία κάποτε κι Εγώ, με το Ε κεφαλαίο και το Γ σαν φίδι, τη θέλω στην οικογένεια μας κι ελπίζω η σύζυγός μου να συμφωνεί, γιατί αυτή, η θείος η Τζίμης, ήταν η πρώτη μάνα τραβεστί, και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, τα ερμαφρόδιτα παιδιά της είναι ξαδέρφια μας, γιούχου!!!

Δεν ξέρω πώς και πότε μπορεί να ολοκληρωθεί αυτό το σόι, άλλωστε όλες οι οικογένειες χαρακτηρίζονται από συνεχή και πολύπλοκα new entries, για τα οποία θα πρέπει κάθε φορά να ανακαλούμε ή να επινοούμε τους κατάλληλους οικογενειακούς τίτλους. Γιατί μια (π)-ειρηνική οικογένεια με τα όλα της δεν μπορεί να μην έχει τζαμπανάκηδες, νυφού(του-μου)λες και τα λοιπά.

Τα παιδιά μας ποτέ δεν θα αναρωτηθούν γιατί ο θείος Ορέστης έχει αυτά τα τρισχαριτωμένα βυζάκια, ή γιατί οι μπανάδες τους επιμένουν να αποκαλούν το θείο Γιάννη λεσβία, ενώ ουδέποτε εμφανίζεται στις οικογενειακές συγκεντρώσεις με κορίτσια.

Δεν ξέρω αν η οικογένειά μας θα συμβιώνει υπό την ίδια στέγη. Πολύ θα το 'θελα, Μήπως είναι κατάλοιπο των μετεφηβικών κοινοβιακών φαντασιώσεων; Ίσως και όχι.

(Ίσως και όχι δεν είναι;

Ίσως και όχι δεν θα συμβιώνουμε;)

Δεν ξέρω αν θα πηγαίνουμε 15 μέρες το καλοκαίρι στην Ερεσό. Πολύ θα το 'θελα. Μήπως είναι κατάλοιπο των Λεσβιακών σπουδαστικών εξιδανικεύσεων; Ίσως και όχι.

(Ίσως και όχι δεν είναι;

(Ίσως και όχι δεν θα πηγαίνουμε;)

Δεν ξέρω αν θα την καταφέρουμε την οικογένεια μας χωρίς ενοχές, καταναγκασμούς, και χωρίς τα παιδιά μας να τρώνε άλλη μια μπουκίτσα για τη γιαγιά Πλάτωνα, και να μην κάνουν φασαρία για να μη θυμώσει ο θείος Ορέστης που έχει διάβασμα (γιατί προσπαθεί να τελειώσει τη Νομική), και όταν θα μεγαλώσουν, όπως λέει και η γιαγιά Κική, "να μην βρούν ένα σπίτι δυο λεπτά ανηφορικό δρόμο από το δικό μας;", και εμείς να χαιρόμαστε που τα παιδιά μας είναι κοντά, και κάτι να συμβεί πετάγονται, αλλά πολύ θα το 'θελα και τι να πω πια άλλο, πολύ θα το 'θελα.

Σχολίασέ το                      Κατέβασε το τεύχος