|
Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ATHENS PRIDE 2006 Θα είμαστε στο pride... Οι πλακομούνες, τα (ουδέτερα πάντα) τραβεστί, οι λούγκρες, οι τοιούτοι, οι τριβάδες, οι πούστηδες, τα τραβέλια, οι νταλίκες, οι αδερφάρες. Και πολλά άλλα τέτοια ονόματα. Για να κανονίσουν ποιοι είμαστε. Ονόματα που παίζουν με τον τρόμο των άλλων για εμάς (για να προσέχουν τι να μη γίνουν) αλλά και με τις φοβίες μας γύρω απ'τους εαυτούς μας. Ονόματα βρώμικα. Φτιαγμένα για προσβολές. Για να αντιπαρατίθενται. Στα άλλα. Τα απλά και καθαρά. Που (υποτίθεται πως) λάμπουν μέσα στη διάυγειά τους. Άντρας και γυναίκα. Όμορφα και απλά. Με αυτή τη σειρά. Χωρίς μπερδέματα και στολίδια. Όχι, όχι δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Είναι μόνο όμορφη και καθαρή φύση. Κάτι σαν εικόνα από λουλούδια και πουλάκια που κελαηδάνε. Ο πούτσος και το μουνί. Ή πιο σεμνά το πέος και το αιδοίο. Το καυλί του και το γουνάκι της. Μα δε βλέπετε ότι είναι φτιαγμένα για να είναι μαζί; Ότι το ένα ταιριάζει τόσο αρμονικά στο άλλο και πουθενά αλλού; Δεν πήρατε το manual μαζί με το σώμα σας απ' το super market του «δημιουργού»; Δεν καταλαβαίνετε ότι αν έχεις γεννηθεί με μία απ' τις δύο αυτές σφραγίδες όλα όσα ακολουθούν είναι προφανή; Μάλλον θα είστε άρρωστοι... Το φύλο είναι ο πρώτος τρομοκράτης. Η πρώτη κάθετη διάκριση που συναντάει κανείς στη ζωή του. Ακόμα και πριν αυτή ξεκινήσει. Και δεν αφήνει ποτέ καμιά μας ασυνόδευτη. Δεν μπορείς να μην έχεις όνομα. Ούτε να πεις και πολλά χωρίς να του αποτίσεις φόρο τιμής. Δε μπορείς να το αφήσεις σπίτι πιστεύοντας ότι δε θα σ'ακολουθήσει. Ξέρουμε ότι δε μπορούμε να πάμε γρήγορα πολύ μακριά. Μπορούμε όμως να παίξουμε... Και τα καλύτερα παιχνίδια παίζονται στις αχαρτογράφητες περιοχές όπου τα πράγματα δεν είναι απλά. Όπου δεν αρκεί να μιλήσεις ως άντρας ή γυναίκα, ούτε ως gay ή straight για να σε καταλάβουν. Αλλά μπορείς και όλα αυτά να τα ξεχάσεις; Αν αυτό θέλαμε ίσως δε θα είχε νόημα να είμαστε εδώ. Αλλά, το είπαμε, δε μας αφήνουνε αλλά ούτε και θέλουμε τελικά να ξεχάσουμε. Γιατί τίποτα δεν ξεπερνιέται και δεν εξελίσσεται έτσι. Και χρειαζόμαστε αυτές τις τρομακτικές, στις συνέπειες τους, ταυτότητες σαν αφετηρίες για να φωνάξουμε τους λόγους που επιλέγουμε να ζούμε όπως ζούμε. Και να κοιταχτούμε μέσα στα περιεχόμενα που εμείς θέλουμε να τους δίνουμε, όχι σαν θύματα αλλά αυτή τη φορά σαν ενεργά υποκείμενα. Και είμαστε λοιπόν εδώ. Για να γίνουμε ορατές και ορατοί. Γιατί όσο δε μιλάμε εμείς για τη σεξουαλικότητά μας, το κάνουν οι άλλοι για μας . Γιατί δεν ντρεπόμαστε αλλά δε θέλουμε και κανείς άλλος να ντρέπεται. Γιατί είναι ωραίο να μετατρέπεις την κατακραυγή σε τσαμπουκά, όπως είναι και ωραίο να μη μένεις στο ναρκισσισμό της περηφάνιας αλλά να προχωράς και προς τους άλλους. Αυτούς που μπορεί να είναι διαφορετικοί από εσένα και να σε τρομάζουν με τη σειρά τους. Αυτές κι αυτούς από εμάς που «φτιάχνουν το κακό όνομα», χαλώντας τη σούπα μιας υποκριτικής ανεκτικότητας . Γιατί η ομοφοβία και η τρανσφοβία δεν είναι απ'αυτούς τους μαγικούς εχθρούς που τους βάζεις απέναντί σου και τους χτυπάς. Γιατί δεν μας ενδιαφέρει να καταγγείλουμε κανένα τέτοιο κακό που δεν αναγνωρίζουμε και στους εαυτούς μας. Γιατί οι διαφορές μας είναι γόνιμες και τους αξίζει να γιορταστούν. ------------------------------------------------------------------------------------- |
|