Το πλήθος των σωμάτων Το σκοτάδι που ξαναμπήκα τρίτη φορά πάλι δεν το έμαθα
Ένα πάρτυ. Θα είναι μόνο ένα πάρτυ. Αθόρυβα, θα μπούμε για να κάνουμε ένα πάρτυ, όπως όλα τα άλλα. Όμως εμείς θα ξέρουμε ότι αυτό το πάρτυ δεν θα είναι σαν όλα τα άλλα. Θα είναι μια πορεία από σώματα μες στη νύχτα. Από σώματα που πονάνε και ματώνουν κάθε μέρα, που κρύβονται πίσω από κανονικά κορμιά και δεν λένε πώς αγγίζονται, πώς ερωτεύονται, πώς ποθούνε, πώς γαμιούνται, πώς αρρωσταίνουν και πονάνε. Γιατί είναι μες στον κόσμο με μυστικά και ψέμματα. Όπως όλα τα σώματα φοράνε μάσκες και βγαίνουν στην πασαρέλα του κόσμου πιο όμορφα από τα άλλα, πιο σφριγηλά από πριν, πιο υγιή από ποτέ. Αλλά αυτά ξέρουν πως η αλήθεια είναι ένα ψέμα. Και είναι αβάσταχτη αυτή η γνώση. Γι' αυτό θα πουν πως κάνουν απλά ένα πάρτυ. θα χορέψουν και θα αγγιχτούν κάτω από τα φώτα, όταν κανείς και καμιά δεν θα βλέπει τίποτα άλλο, παρά μόνο την αβάσταχτη ελαφρότητα του πάρτυ. Σσσσσς.. Και τα σώματα θα γράφουν τη δική τους ιστορία. Εμείς δώσαμε κάποια υλικά, όσα επινοήσαμε μέχρι εκείνη τη μέρα, όσα ανακαλύψανε ότι υπήρχαν πριν από μας και γεμίσαν τους τοίχους και κρεμάστηκαν απ' το ταβάνι και ντύσαν τα σώματα. Τα δικά μας και των Άλλων. Όσων ήρθαν. Που δεν ήρθαν όλοι. Και δεν ήρθαν όλες. Γιατί κάποιοι πήγαν σε ένα πιο φωτεινό πάρτυ, σε μια πιο κραυγαλέα πορεία, σε μια πιο δυναμική δράση. Και άλλες δεν ήρθαν γιατί ήταν όλα ήδη πολύ κραυγαλέα, πολύ ηχηρά, πολύ ορατά γι' αυτές. Γιατί ο χρόνος των σωμάτων δεν είναι ο χρόνος της ζωής. Και κάποια σώματα είναι πιο ελεύθερα από τα άλλα. Κάποια σώματα έχουν σημασία, ενώ άλλα είναι αόρατα. Σκοντάφτουν στις παγίδες που τους βάζουν οι άλλοι που υπάρχουν μέσα και έξω απ' τα σκοτάδια. Και τα κυνηγημένα σώματα όμως ξέρουν πού θα πάνε να κρυφτούν, ποιες άλλες θα βρουν για να θωρακιστούν από τις επιθέσεις των ανδρικών σωμάτων που παίζουν το δικό τους παιχνίδι, πόσο θα φωνάξουν, ποια γωνιά θα βρουν για να χορέψουν, ποιος ελιγμός θα μπερδέψει τον εχθρό σ' αυτή τη μάχη που γίνεται σώμα με σώμα. Για μια στιγμή θα πάρουν το σώμα μου από το βίωμα του. Εγώ θα χάσω την επαφή με το κορμί μου. Θα θυμηθώ όμως πως αυτό δεν είναι απλά ένα πάρτυ, πως τίποτα δεν είναι απλά ένα πάρτυ, γιατί η εξουσία είναι μέσα στα σώματα. Γιατί κάποια σώματα κρύβονται και άλλα επιτίθενται. Και κάθε σώμα έχει ενσωματωμένη μια δράση, μια δυναμική, μια δυνατότητα που του την έδωσε ο κόσμος ή του την στέρησε ο κόσμος. Και κάθε φορά που θα ψάχνω τις δικές μου αποκλεισμένες δυνάμεις, θα έρχονται άλλα σώματα, πιο δυνατά απ' το δικό μου να με βάλουν στη θέση μου. Αλλά θα έρχονται και άλλα που θα μου λένε πως όλα τα σώματα είναι εφικτά. Και μετά θα ανέβουν αλλόκοτα σώματα στη σκηνή και όλοι θα καταλάβουν πως δεν υπάρχει σώμα που δεν φοβάται να βγει στον κόσμο όπως είναι. Που δεν είναι, αλλά γίνεται. Και είναι γελοίο που νομίζει ότι είναι. Και ο χώρος θα ξαναγίνει δικός μας, σαν φτιαγμένος με τα δικά μας υλικά που για λίγο βρήκαν τη θέση τους και αναγνωρίστηκαν από τα μάτια των άλλων. Και εγώ για λίγο βρήκα έναν τόπο να σταθώ. Για λίγο, όπως πάντα, αφού τίποτα δεν είναι όπως θα μπορούσε. Για λίγο λοιπόν κι εγώ δεν είμαι πληγωμένη, χτυπημένη, αδικημένη, ματαιωμένη, διαλυμένη, συντετριμμένη. Κι ας πέρασε η μισή ζωή μου στα σκοτάδια. Είμαι περήφανη που επέζησα από αυτή τη βία. Και η δική μου επιθυμία, ο εαυτός μου ως επιθυμία; Η εαυτή μου καλύτερα; Αυτή θα στροβιλίζεται αέναα γύρω από αμέτρητες ανέκφραστες και αδιανόητες επιθυμίες που πάντα πολιορκούν η μία την άλλη για να βρουν την 'πιο αληθινή'. Και πάντοτε κάποια, η πιο γενναία, η πιο τελευταία, η αδιανόητη, θα ματαιώνεται ανείπωτη για την επόμενη φορά που επιτέλους θα είμαι δυνατή να γίνω ένα με την επιθυμία μου. Και να αγγίξω το σώμα μου όπως ποτέ πριν δεν το είχα ξαναγγίξει. Και τις πληγές του σώματος και της ψυχής τα τραύματα. Και να αγγίξω τα σώματα που ακόμα πονάνε και δεν μ' αφήνουν να τα αγγίξω. Αλλά είναι πιο δικά μου από ποτέ τα ανέγγιχτα σώματα. Και την άλλη φορά να 'ρθουν πιο πολλά σώματα. Έστω και για να κρυφτούν πίσω από τα χαμηλωμένα φώτα. Σαν τα νοήματα που κρύβονται πίσω από αυτές τις λέξεις. Γιατί δεν υπάρχουν λέξεις για όλα τα σώματα. Άρα ούτε και δράσεις για όλες μας. Υπάρχουν όμως αόρατες, ακατάληπτες, δόλιες στρατηγικές. Σαν τη γυναικεία πονηριά μας. Εμείς θα πράξουμε αλλιώς. Ας μετρηθούμε λοιπόν στα σκοτάδια. Ε, ένα πάρτυ σαν όλα τα άλλα δεν θα είναι; Αφού μας πήραν τις λέξεις και τις έννοιες, αφού μας πήραν τις σημαίες και τα ταμπούρλα, ναι, θα είναι μόνο ένα πάρτυ. (Αλλά εμείς θα ξέρουμε πως είναι ένας πόλεμος που γίνεται με όπλα τα σώματά μας. Που κάποια είναι ανίδεα και άλλα υποψιασμένα. Σσσσς..)
|