queer dance masque party @ villa amalias 8_3_08

Το Σάββατο 8 Μαρτίου έγινε ένα queer dance masque party στην villa amalias. Τι θα πει έγινε; Έγινε δεν θα πει τίποτε. Το πάρτι δεν «έγινε» απλώς. Το πάρτι συγκροτημένα οργανώθηκε από την ομάδα του qvzine σε συνεργασία με τη συναυλιακή ομάδα της villa amalias. Και μετά το πάρτι το κάναμε. Το πάρτι πραγματοποιήθηκε πάνω σε όλα τα σώματα που βρέθηκαν στο χώρο της villa amalias για εκείνες τις ώρες.

Το πάρτι το κάναμε γιατί το αποφασίσαμε. Για μας δεν ήταν απλώς ένα πάρτι. Το qvzine στα λίγα πράγματα που έχει οργανώσει στα 4 χρόνια της ύπαρξής του, έχει πάντα προσπαθήσει να δημιουργήσει χώρο για να χωρέσουν όσο περισσότερα διαφορετικά και ίδια σώματα, να φανερωθούν όσο πιο πολλές βαθιές επιθυμίες, να αναδειχθούν οι σεξουαλικότες στην ποικιλία με την οποία βιώνονται. (Ο ορθογραφικός έλεγχος στο word δεν περιλαμβάνει την λέξη σεξουαλικότητες. Μάλλον γιατί για τους κατασκευαστές η σεξουαλικότητα είναι μία και δεν χωράνε αντιρρήσεις.)

Δεν ήταν απλώς ένα πάρτι γιατί είχε κι αυτό, όπως και το προηγούμενο πάρτι που είχαμε οργανώσει, την κάβλα του outing. Είχε την κάβλα του να τολμάς να φανερωθείς στους άλλους και τις άλλες, χωρίς φτιασιδώματα και χωρίς πολλά ψέματα. Η συνθήκη του μασκέ, δεν ήταν μία συνθήκη που πρόσθεσε φτιασιδώματα στην έκφρασή μας. Αντίθετα το μασκέ λειτούργησε ξεγυμνώνοντάς μας ακόμη περισσότερο. Το πάρτι λοιπόν, είχε την κάβλα του να τολμάς να μοιραστείς τον εαυτό σου με τους άλλους και τις άλλες. Να αντέξεις να σε κουβαλήσουν για ένα βράδυ, χωρίς φόβο. Χωρίς να φοβάσαι μήπως τα χέρια τους είναι αδύναμα. Αυτή είναι η κάβλα της εμπιστοσύνης, που έχει πολύ κόπο για να την καταφέρεις, αλλά, πάντα στο τέλος, μοιάζει σαν να σε δίδαξε πώς να αιωρείσαι πάνω από τον κόσμο. Είναι αυτή η στιγμή που σε βάζει σε έναν χώρο, όπου οι ματιές είναι συμπαθητικές και δεν φέρουν ίχνη αμφιβολίας.

Θέλω όμως να πω για τον κόπο. Είπα παραπάνω ότι αυτή η κάβλα έχει κόπο. Εμείς, οι του qv , το καταλάβαμε αυτό στο πετσί μας, στην διάρκεια της προετοιμασίας του πάρτι. Γιατί η πιο δύσκολη δουλειά της οργάνωσης δεν ήταν το στήσιμο της αφίσας, το στήσιμο των φλάιερ, το μοίρασμα, η αφισοκόλληση, η συγγραφή του κειμένου, η επιλογή της μουσικής, η διακόσμηση, το βεστιάριο, ο φωτισμός, οι οδηγίες, οι πρόβες για τα σόου, η συνεννόηση με την συνέλευση της βίλλας, τα απανωτά ραντεβού με την συναυλιακή ομάδα, το να βρούμε τι θα φορέσουμε. Η πιο δύσκολη δουλειά ήταν η συναισθηματική, ψυχολογική και σωματική προετοιμασία ώστε να αφήσουμε τους εαυτούς μας ελεύθερους στο έλεος των άλλων, χωρίς να μας τρομοκρατεί αυτή η ιδέα. Και αυτό είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολο, το να προσπαθείς να συλλογικοποιείς την ύπαρξή σου, να την βγάζεις από την απομόνωση του «σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Αλλά για εμάς, τους αλλόκοτους αυτού του κόσμου, τους ανώμαλους και τους διεστραμμένους, είναι με έναν επιπλέον τρόπο δύσκολο. Γιατί έχουμε κάνει πολύ κόπο, στη διάρκεια της ζωής, για να χοντροπετσιαστούμε και να μην αφήνουμε τα αηδιασμένα βλέμματα που πέφτουν πάνω μας να μας ακουμπάνε. Οπότε και η πορεία προς την εμπιστοσύνη, έχει ένα κομμάτι διαδρομής που είναι η παραδοχή ότι υπάρχουν αηδιασμένα βλέμματα που μας απευθύνονται. Και όταν κοιτάς αυτή την αηδία στα μάτια τρομάζεις, αλλά πίσω από αυτά τα βλέμματα, πίσω από την μισαλλοδοξία, υπάρχει η ομορφιά της συλλογικής ζωής για την οποία παλεύουμε.

Η κάβλα του outing , είναι η κάβλα του να τα καταφέρνεις. Και όταν τα καταφέρνεις σημαίνει ότι αποδυναμώνεις τον τρόμο. Η στιγμή του πάρτι που συμπύκνωσε αυτή τη διαδρομή ήταν εκείνο το μισάωρο που έγιναν τα σόου. «Έγιναν»; Ε, όχι κι έγιναν.. Τα σόου τα κάναμε! Τα πραγματοποιήσαμε όλοι και όλες μαζί. Οι πάνω και οι κάτω από την σκηνή. Και το πανό πίσω από την σκηνή που γράφει villa amalias , έχει το σήμα της κατάληψης και ορίζει τον χώρο. Οι πάνω εμπιστεύτηκαν την ύπαρξη τους και τα ουρλιαχτά των κάτω σήκωσαν και αγκάλιασαν με τρυφερότητα το βάρος αυτής της ύπαρξης. Γίναμε εκείνες τις στιγμές όλοι και όλες μαζί συνένοχες σε μία εκρηκτική δημιουργία. Πράξαμε από κοινού. Γίναμε ένα από πολλά. Και αυτή η έκρηξη έχει αφήσει πάνω μας τα υλικά της σημάδια. Το σώμα έχει σημασία. Το βίωμα έχει την μαγική δυνατότητα να ανατρέπει. Να μας ανατρέπει. Τα σόου δεν ήταν θέαμα. Ήταν η βιωμένη εξεγερτικότητα που μας κατασκευάζει και την κατασκευάζουμε κι εμείς, καθώς εφευρίσκουμε νέους τρόπους του υπάρχειν.

Δεν ήταν λοιπόν, απλώς ένα πάρτι, γιατί ήταν κόπος, ήταν κάβλα, ήταν σώματα, ήταν συνάντηση. Και αυτή είναι η πολιτική μας. Αυτό έχουμε να προσφέρουμε και από αυτό τρεφόμαστε.

Τώρα θέλω να πω για την συνάντηση. Ένα queer πάρτι στη villa amalias ήταν ένα πολιτικό εγχείρημα συνάντησης. Αν μείνουμε στις ταμπέλες, villa, queer, καταχρηστικά μπορούμε να πούμε ότι ήταν εγχείρημα συνάντησης δύο κόσμων. Αν το λέγαμε αυτό, θα σήμαινε ότι ο ένας κόσμος αποτελείται από τους ανθρώπους που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε ως τους γύρω από την villa , τον κόσμο της αναρχίας. Επίσης θα σήμαινε ότι ο άλλος κόσμος θα ήταν οι γκέι, λεσβίες, τρανς κτλ, αυτό που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε ως ο κόσμος του qv. Αν μέναμε στις ταμπέλες θα λέγαμε ότι συναντήθηκαν σε αυτό το πάρτι δύο ετερότητες. Εμείς όμως δεν θα μείνουμε στις ταμπέλες. Το πάρτι ήταν όντως ένα εγχείρημα συνάντησης. Δεν ήταν όμως μία συνάντηση με τον Άλλο. Ήταν μία συνάντηση με τον εαυτό, υπό το βλέμμα των άλλων.

Η θεωρία, τώρα τελευταία, μας λέει ότι οι ταμπέλες είναι -δυνάμει- εργαλεία αστυνόμευσης. Εργαλεία που μας ορίζουν και μας περιορίζουν. Που μας εξαναγκάζουν να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, μέσα από πολύ συγκεκριμένες οδούς. Η αναρχία. Το queer . Στη πορεία της οργάνωσης του πάρτι μάθαμε, όχι μέσα στα βιβλία όμως, ότι οι ταμπέλες κάνουν ακριβώς αυτό το πράγμα. Μας ορίζουν τις στιγμές που προσπαθούμε να βγούμε έξω από το σύστημα. Το όποιο σύστημα. Το μάθαμε αυτό, γιατί καταλαβαίναμε ότι το να ονομάζεται αυτό που οργανώνεις Queer Party στη Villa Amalias , έχει πολύ βαριές και συγκεκριμένες συνδηλώσεις. Ακούγεται σαν πάρτι συνάντησης δύο κόσμων. Και αυτοί οι δύο κόσμοι, καλοτακτοποιημένοι στα κουτάκια της κατηγορίας τους φαίνονται ξένοι και φαίνονται άλλοι/διαφορετικοί. Και καθένας τρομάζει με τον άλλο κόσμο, τον κόσμο που δεν ξέρει και τόσο καλά, τον κόσμο στον οποίο δεν νοιώθει ότι ανήκει. Η πολιτική μας όμως εγρήγορση, τόσο η δικιά μας όσο και αυτή του άλλου μισού της οργάνωσης (της συναυλιακής ομάδας), μας βοήθησε να σπάσουμε τη φούσκα του Φόβου του Άλλου. Πιστέψαμε, ποιος-ξέρει-γιατί, ότι η συνάντηση με αυτό που έχουμε μάθει να θεωρούμε «το Άλλο» είναι μία πράξη που απελευθερώνει. Τώρα ξέρουμε γιατί. Επειδή ενώ τα σώματά μας γιόρταζαν, η πίστη ότι αυτό που κάνουμε είναι το σωστό, έγινε ακλόνητη πεποίθηση. Επειδή το πάρτι ήταν γαμάτο! Επειδή, με όχημα το queer και το σήμα της κατάληψης, φτιάξαμε κάτι καινούριο. Επειδή εν τέλει προσπαθήσαμε να σπάσουμε τις προκαταλήψεις που μας θέλουν δύο κόσμους ξεχωριστούς και αποδείξαμε ότι μαζί μπορούμε να φτιάξουμε μία συνθήκη που κουβαλάει την αστραπή μιας πιθανής καταιγίδας.

φωτογραφία: η αφίσα στο δρόμο ένα μήνα μετά το πάρτι